خشكي واژن مشكلي است كه بسياري از زنان را تحت تأثير قرار مي‌دهد و مي‌تواند در هر مرحله از زندگي ظاهر شود، اگرچه مواقعي وجود دارد كه اين كمبود آب بدن بيشتر است و باعث ناراحتي زيادي براي زناني كه از آن رنج مي‌برند، مانند خارش، سوزش يا درد در ناحيه واژن مي‌شود.

مخاط واژن

ويژگي‌هاي مخاط واژن در طول زندگي يك زن تغيير مي‌كند و عمدتاً تحت تأثير سطح هورمون‌ها (استروژن‌ها) قرار دارد. مخاط واژن براي محافظت از خود، مقدار زيادي مايعات ترشح مي‌كند تا هيدراته، مرطوب، انعطاف‌پذير و روان باقي بماند. ممكن است مايع روان‌كننده واژن كمتري توليد شود، كه در هنگام برانگيختگي جنسي (به عنوان مثال در دوران يائسگي) بيشتر است و به شروع التهاب و تحريك مخاط واژن كمك مي‌كند و باعث درد در هنگام رابطه جنسي مي‌شود .

چرا خشكي واژن ايجاد مي‌شود؟

كاهش توليد مايعات ممكن است دلايل مختلفي داشته باشد، اگرچه بيشتر به دليل تغييرات هورموني است :

كاهش سطح استروژن در دوران يائسگي باعث خشكي و آتروفي واژن مي‌شود.

پس از زايمان و به خصوص در دوران شيردهي ، خشكي گذرا نيز ممكن است به دليل تركيبي از عوامل هورموني و رواني رخ دهد.

زنان قبل از يائسگي كه به دلايل پزشكي (داروهايي مانند قرص‌هاي ضدبارداري خوراكي) يا جراحي سطح استروژن درون‌زا پايين‌تري دارند نيز ممكن است از خشكي واژن رنج ببرند.

ساير شرايط مانند ديابت ، استرس ، خستگي و اضطراب ممكن است اين خشكي را تشديد كنند.

ديسپاروني يا درد مقاربتي

خشكي واژن مي‌تواند با احساسات ناراحت‌كننده‌اي مانند سوزش، خارش، احساس سوزش و درد در ناحيه تناسلي، به خصوص در طول رابطه جنسي، همراه باشد. در اصطلاح پزشكي، اين حالت به عنوان ديسپاروني يا درد مقاربتي شناخته مي‌شود .

درد در هنگام رابطه جنسي يك بيماري شايع در بين زنان است كه با رويكرد درماني مناسب مي‌توان آن را متوقف يا كاهش داد.

علائم ديسپاروني

علامت اصلي ديسپاروني، درد هنگام مقاربت است كه در دهانه واژن يا در اعماق لگن احساس مي‌شود.

درد ممكن است موضعي باشد يا ممكن است احساس ناراحتي گسترده‌تري وجود داشته باشد.

ممكن است در روابط جنسي نارضايتي يا بي‌علاقگي رخ دهد.

توصيه‌هايي براي مواقعي كه در طول رابطه جنسي درد داريد

هنگام تجربه درد در طول رابطه جنسي، رعايت نكات زير مهم است:

• به متخصص زنان مراجعه كنيد . در صورت بروز درد در هنگام رابطه جنسي، مشورت با متخصص زنان ضروري است.
• از عوامل تحريك‌كننده دوري كنيد . استفاده از كرم‌ها، ژل‌ها يا ساير محصولات مراقبت و تميز كردن ناحيه تناسلي كه ناكافي باشند، مي‌تواند مخاط را تغيير داده و باعث تحريك شود.
• ژل مخصوص ناحيه تناسلي حاوي هيالورونيك اسيد بزنيد . نشان داده شده است كه هيالورونيك اسيد به طور قابل توجهي خشكي واژن و ديسپاروني را بهبود مي‌بخشد.
•  از داروهاي ديسپاروني عاقلانه استفاده كنيد . در موارد خاص، ممكن است لازم باشد به درمان دارويي متوسل شويد. متخصص زنان و زايمان كسي است كه بايد اين درمان را تجويز و بر آن نظارت كند.
• درمان جراحي . در موارد شديد ديسپاروني يا مواردي كه به درمان محافظه‌كارانه مقاوم هستند، ممكن است درمان جراحي ضروري باشد.

توسط پزشك ما بررسي و تأييد شده است.

اغلب، والدين وقتي فرزندانشان را مي‌بينند كه بيش از حد فعال هستند و در نشستن آرام در كلاس مشكل دارند، در تمركز مشكل دارند و در انجام تكاليف خود مشكل دارند، يا حتي اغلب فراموش مي‌كنند و اغلب چيزها را گم مي‌كنند، نگران مي‌شوند. رفتارهايي مانند اين ممكن است نشان دهنده وجود بيماري به نام ADHD در كودك باشد.

اختلال بيش فعالي و كمبود توجه (ADHD) يك اختلال عصبي-رشدي است كه اغلب در كودكان تشخيص داده مي‌شود. كودكان مبتلا به ADHD اغلب در شركت در كلاس‌هاي درس، تعامل با همسالان و انجام فعاليت‌هاي روزانه مشكل دارند. 

علائم ADHD

بسياري از كودكان در تمركز كردن مشكل دارند يا بي‌قرار هستند. با اين حال، در كودكان مبتلا به ADHD، علائمي مانند بيش‌فعالي، تكانشگري و مشكل در تمركز بسيار شديدتر و مكرراً رخ مي‌دهد كه مي‌تواند در فعاليت‌هاي روزانه آنها چه در خانه و چه در مدرسه و همچنين در معاشرت اختلال ايجاد كند. سه نوع اصلي ADHD وجود دارد:

عدم تمركز

كودكاني كه به اين نوع ADHD مبتلا هستند، اغلب در تمركز، سازماندهي وظايف و تكميل كار مشكل دارند. آنها به راحتي حواسشان پرت مي‌شود و اغلب چيزهاي مهم را فراموش مي‌كنند. ساير ويژگي‌هايي كه اغلب ظاهر مي‌شوند عبارتند از: 

• تمركز روي يك چيز براي مدت طولاني دشوار است.

• اغلب چيزهاي مهم، مانند تكاليف، قرار ملاقات‌ها يا وسايل شخصي را فراموش مي‌كند.

• مشكل در مديريت زمان، وظايف و دارايي‌هاي شخصي. 

• ذهن به راحتي توسط چيزهاي ديگر منحرف مي‌شود و انجام وظايف را دشوار مي‌كند.

• تمايل دارد از كارهايي كه نياز به تلاش ذهني زيادي دارند، اجتناب كند.

• اغلب به دليل عدم توجه به جزئيات اشتباه مي‌كند.

• اغلب دستورالعمل‌ها را دنبال نمي‌كند يا وظايف را به درستي انجام نمي‌دهد. 

بيش فعالي-تكانشگري

كودكاني كه از نوع بيش فعال-تكانشگر ADHD هستند، اغلب بسيار فعال هستند و در يك جا ماندن مشكل دارند. آنها انرژي زيادي دارند و اغلب بدون هدف حركت مي‌كنند. علاوه بر اين، آنها تمايل دارند بدون فكر كردن به عواقب، به صورت تكانشي عمل كنند. ويژگي‌هاي ديگري كه اغلب مشاهده مي‌شوند عبارتند از:

• نمي‌توانيد بي‌حركت بمانيد و مدام حركت كنيد، مثلاً پاها يا بازوهايتان را تكان دهيد.

• مشكل در نشستن، اغلب ايستادن يا تغيير وضعيت هنگام نشستن. 

• اغلب در جاهايي كه نبايد باشند، مانند ميز يا صندلي، مي‌دوند يا از آنها بالا مي‌روند.

• هنگام بازي يا انجام فعاليت‌هايي كه بايد آرامش‌بخش باشند، بيش از حد فعال است.

• هميشه در حال حركت است و به نظر مي‌رسد كه هرگز خسته نمي‌شود (پر از انرژي).

• دوست دارد مدام حرف بزند.

• اغلب قبل از اينكه حرف ديگران تمام شود، صحبت آنها را قطع مي‌كند.

• منتظر ماندن برايش دشوار است و اغلب مثلاً هنگام ايستادن در صف، از روي ديگران رد مي‌شود.

• اغلب مزاحم ديگران مي‌شود و به مرزهاي ديگران احترام نمي‌گذارد، مثلاً بدون اجازه از وسايل ديگران استفاده مي‌كند. 

تركيب

از بين تمام انواع ADHD، نوع تركيبي رايج‌ترين و رايج‌ترين نوع است. كودكان مبتلا به اين نوع معمولاً علائم تركيبي از مشكلات تمركز و رفتار بيش‌فعالي-تكانشي را نشان مي‌دهند.

براي تأييد ابتلاي كودك به ADHD، علائم معمول اين اختلال بايد از دوران كودكي ظاهر شده و براي مدت طولاني، معمولاً بيش از شش ماه، ادامه داشته باشند. اين علائم همچنين بايد بر زندگي روزمره در جنبه‌هاي مختلف، مانند خانه، مدرسه يا ساير محيط‌هاي اجتماعي، تأثير بگذارند. 

علل ADHD

متخصصان هنوز به طور قطعي علت اصلي ADHD را نمي‌دانند. با اين حال، عوامل متعددي كه ممكن است در آن نقش داشته باشند عبارتند از:

• ژنتيك: سابقه خانوادگي ADHD مي‌تواند خطر ابتلا به ADHD را افزايش دهد.

• تغييرات در ساختار مغز: تحقيقات نشان مي‌دهد كه تفاوت‌هايي در ساختار مغز كودكان مبتلا به ADHD وجود دارد.

• عوامل محيطي: قرار گرفتن در معرض مواد خاص در دوران بارداري يا كودكي مي‌تواند باعث ADHD شود. 

نحوه درمان كودكان مبتلا به ADHD

درمان كودكان مبتلا به ADHD معمولاً شامل تركيبي از رفتار و دارو است. در اوايل كودكي، درمان اوليه توصيه شده آموزش والدين و معلمان براي اجراي استراتژي‌هاي خاص است. يكي از روش‌هاي درماني مؤثر براي كودكان مبتلا به ADHD، درمان تعامل والد-كودك (PCIT) است كه به بهبود رابطه بين كودكان و والدينشان كمك مي‌كند.

درمان ADHD با هدف كمك به كودكان در مديريت علائم انجام مي‌شود. برخي از گزينه‌هاي درماني عبارتند از:

رفتار درماني

• آموزش والدين در مديريت رفتار: براي كودكان خردسال، به والدين آموزش داده مي‌شود كه چگونه رفتار فرزند خود را مديريت كنند. به عنوان مثال، تهيه يك برنامه منظم و دادن پاداش به كودكان وقتي كه رفتار خوبي دارند. 

• بازي يا صحبت درماني: وقتي كودكان بزرگتر شدند، مي‌توان آنها را به بازي يا صحبت براي ابراز احساساتشان دعوت كرد.

،
ادامه مطلب

امتیاز:

 

بازدید:

عوامل ژنتيكي و ناهنجاري‌هاي كروموزومي مؤثر در POI 

علل ژنتيكي خاص POF، مانند سندرم ترنر و سندرم X شكننده، به عنوان عوامل افزايش دهنده خطر ابتلا به نارسايي اوليه تخمدان (POI) شناخته شده‌اند. اين شرايط شامل ناهنجاري‌هايي در كروموزوم‌ها هستند كه مي‌توانند رشد و عملكرد طبيعي تخمدان را مختل كنند.

علاوه بر اين، جهش در ژن‌هاي خاص دخيل در عملكرد تخمدان نيز مي‌تواند در ايجاد نارسايي زودرس تخمدان نقش داشته باشد. اين عوامل ژنتيكي، تعامل پيچيده بين ساختار ژنتيكي يك زن و حساسيت او به نارسايي زودرس تخمدان را برجسته مي‌كند.

اختلالات خودايمني و نقش آنها در نارسايي اوليه تخمدان (POI) 

در برخي موارد، نارسايي اوليه تخمدان (POI) مي‌تواند ناشي از اختلالات خودايمني باشد. در اين موارد، سيستم ايمني بدن به اشتباه به بافت تخمدان حمله مي‌كند و منجر به آسيب و اختلال در عملكرد آن مي‌شود.

چندين بيماري خودايمني با افزايش خطر ابتلا به نارسايي اوليه تخمدان (POI) خودايمني مرتبط شده‌اند. اين بيماري‌ها شامل بيماري تيروئيد، بيماري آديسون و آرتريت روماتوئيد هستند. وجود اين بيماري‌ها، نظارت دقيق بر عملكرد تخمدان را ضروري مي‌سازد.

تأثير درمان‌هاي پزشكي بر عملكرد تخمدان و نارسايي زودرس تخمدان 

برخي از درمان‌هاي پزشكي مي‌توانند تأثير قابل توجهي بر عملكرد تخمدان داشته باشند و به طور بالقوه منجر به نارسايي اوليه تخمدان (POI) شوند. شيمي‌درماني و نارسايي تخمدان با هم مرتبط هستند، زيرا داروهاي شيمي‌درماني مي‌توانند به تخمدان‌ها آسيب برسانند.

به طور مشابه، پرتودرماني و نارسايي اوليه تخمدان (POI) با هم مرتبط هستند، به خصوص هنگامي كه پرتودرماني به ناحيه لگن يا نزديك آن هدايت شود. برداشتن تخمدان‌ها از طريق جراحي (اوفوركتومي) يك علت مستقيم و فوري نارسايي اوليه تخمدان (POI) است، زيرا منبع هورمون‌ها و تخمك‌ها را از بين مي‌برد. https://androcarefertilityng.org/understanding-progesterone-levels-in-ivf/

عفونت‌ها و عوامل محيطي كه به طور بالقوه با POI مرتبط هستند 

اگرچه كمتر رايج است، اما برخي عفونت‌ها به عنوان محرك‌هاي بالقوه براي نارسايي اوليه تخمدان (POI) پيشنهاد شده‌اند. به عنوان مثال، برخي مطالعات ارتباط احتمالي بين اوريون و نارسايي تخمدان متعاقب آن را بررسي كرده‌اند.

علاوه بر اين، قرار گرفتن در معرض برخي سموم محيطي ممكن است نقشي داشته باشد. خطرات بالقوه مرتبط با قرار گرفتن در معرض سمومي مانند دود سيگار، برخي مواد شيميايي و آفت‌كش‌ها در زمينه نارسايي زودرس تخمدان بررسي شده است، اگرچه براي درك كامل اين ارتباطات، تحقيقات بيشتري لازم است.

نارسايي اوليه تخمدان (POI) چگونه تشخيص داده مي‌شود؟ سفر تشخيصي

تشخيص نارسايي اوليه تخمدان (POI) نياز به ارزيابي كاملي دارد كه شامل شرح حال پزشكي دقيق، معاينه فيزيكي و آزمايش‌هاي آزمايشگاهي خاص مي‌شود. ضروري است كه ارائه دهندگان خدمات درماني قبل از رسيدن به تشخيص نارسايي اوليه تخمدان (POI)، ساير علل احتمالي علائم مشابه را رد كنند.

آزمايش سطح هورمون براي تشخيص POI 

آزمايش خون نقش مهمي در فرآيند تشخيص نارسايي اوليه تخمدان (POI) ايفا مي‌كند. اندازه‌گيري سطح هورمون محرك فوليكول (FSH) و استراديول از اهميت ويژه‌اي برخوردار است. سطح بالاي مداوم FSH در اوايل سال‌هاي باروري يك زن، همراه با سطح پايين استراديول در اوايل زندگي، قوياً نشان‌دهنده كاهش عملكرد تخمدان است و از شاخص‌هاي كليدي نارسايي اوليه تخمدان (POI) بالقوه محسوب مي‌شود.

اين سطح هورمون‌ها نشان‌دهنده‌ي تلاش بيشتر مغز براي تحريك تخمدان‌هايي است كه ديگر به اندازه‌ي كافي پاسخ نمي‌دهند. در حالي كه سطح هورمون ضد مولرين (AMH) و ارزيابي POI مي‌توانند بينشي در مورد ذخيره تخمدان ارائه دهند، نشانگرهاي تشخيصي اوليه براي نارسايي اوليه تخمدان (POI) همچنان سطح بالاي FSH و سطح پايين استراديول هستند كه معمولاً در بيش از يك مورد تأييد مي‌شوند.

ساير آزمايش‌هاي بالقوه براي ارزيابي POI 

علاوه بر آزمايش سطح هورمون، ممكن است آزمايش‌هاي ديگري نيز براي ارزيابي بيشتر نارسايي اوليه تخمدان (POI) و شناسايي علل زمينه‌اي انجام شود. سونوگرافي لگن مي‌تواند براي بررسي تخمدان‌ها و رد ساير ناهنجاري‌هاي ساختاري كه ممكن است در قطع پريود زنان جوان يا ساير علائم نارسايي اوليه تخمدان (POI) نقش داشته باشند، انجام شود.

آزمايش كاريوتايپ، يك آزمايش خون كه كروموزوم‌ها را تجزيه و تحليل مي‌كند، اغلب براي بررسي علل ژنتيكي POF و اختلالات كروموزومي مرتبط با POI، مانند سندرم ترنر يا سندرم X شكننده، توصيه مي‌شود.

علاوه بر اين، ممكن است آزمايش‌هاي آنتي‌بادي براي بررسي POI خودايمني و بيماري‌هاي خودايمني مرتبط كه ممكن است در اختلال عملكرد تخمدان نقش داشته باشند، درخواست شود.

گذر از زندگي با نارسايي اوليه تخمدان (POI): گزينه‌هاي مديريت و درمان 

اگرچه در حال حاضر هيچ راهي براي معكوس كردن نارسايي اوليه تخمدان (POI) وجود ندارد، اما گزينه‌هاي مختلف مديريتي و درماني براي كمك به زنان در جهت‌يابي زندگي با اين بيماري در دسترس است.

تمركز اصلي اين استراتژي‌ها، تسكين علائم، رفع خطرات سلامتي بلندمدت مرتبط و ارائه پشتيباني براي رفاه عاطفي است.

اضطراب اجتماعي چيزي بيش از كمرويي يا عصبي بودن در موقعيت‌هاي اجتماعي است. اين يك ترس شديد از قضاوت شدن، خجالت كشيدن يا طرد شدن است كه اغلب منجر به اجتناب از تعاملات اجتماعي مي‌شود. اين ترس مي‌تواند بر روابط، فرصت‌هاي شغلي و شادي كلي تأثير بگذارد. من در طول سال‌ها فعاليت حرفه‌اي‌ام، مشاهده كرده‌ام كه اين وضعيت بر بسياري از مراجعين تأثير گذاشته است.

اگرچه طبيعي است كه گاهي اوقات احساس خجالت كنيد، اما اضطراب اجتماعي مي‌تواند ادامه يابد و زندگي روزمره را مختل كند. تصور كنيد كه از ارتقاي شغلي در محل كار خود صرف نظر مي‌كنيد زيرا فكر ارائه به يك گروه شما را وحشت‌زده مي‌كند، يا از جمع دوستان خود به دليل ترس از گفتن چيزي شرم‌آور اجتناب مي‌كنيد. اين رفتارها، در حالي كه براي محافظت از شما در برابر ناراحتي در نظر گرفته شده‌اند، در نهايت چرخه اضطراب را تقويت مي‌كنند.

اين مقاله شما را در تشخيص علائم اضطراب اجتماعي، بررسي استراتژي‌هاي عملي براي غلبه بر آن و دانستن زمان درخواست كمك بيشتر در صورت نياز راهنمايي مي‌كند.

علائم رايج اضطراب اجتماعي

اضطراب اجتماعي براي هر كسي به طور متفاوتي بروز مي‌كند، اما علائم رايج آن عبارتند از:

• علائم جسمي : ​​تعريق، لرزش، سرخ شدن يا تپش قلب در موقعيت‌هاي اجتماعي.
• علائم عاطفي : ترس از قضاوت شدن، احساس بي‌كفايتي يا نگراني از گفتن حرف «اشتباه».
• الگوهاي رفتاري : اجتناب از تماس چشمي، سكوت در جمع يا اجتناب كامل از رويدادهاي اجتماعي.

اگر اين علائم در شما تشديد مي‌شود، بدانيد كه اضطراب اجتماعي يك چالش رايج است و راهكارهاي موثري براي كمك به آن وجود دارد.

۷ گام عملي براي غلبه بر اضطراب اجتماعي

غلبه بر اضطراب اجتماعي يك فرآيند تدريجي است، اما حتي گام‌هاي كوچك نيز مي‌توانند به پيشرفت معناداري منجر شوند. در ادامه، چندين گام را كه به مراجعين مبتلا به اضطراب اجتماعي ارائه داده‌ام، با جزئيات شرح مي‌دهم. اگرچه ممكن است هر گام براي شما مؤثر نباشد، اما نكته كليدي اين است كه گام‌هايي را پيدا كنيد كه مؤثر هستند و ياد بگيريد كه با تبديل آنها به عادت، آنها را در زندگي روزمره خود بگنجانيد.

۱. تكنيك‌هاي تنفس را تمرين كنيد

اضطراب اغلب باعث تنفس سطحي و سريع مي‌شود كه مي‌تواند احساس وحشت را بدتر كند. تمرين تنفس عميق و آهسته مي‌تواند به آرامش بدن و ذهن شما در لحظات اضطراب كمك كند. تمرين كنيد كه به نفس‌هايتان توجه كنيد تا از موقعيت‌هايي كه در آنها سريع نفس مي‌كشيد آگاه باشيد و وقتي اين كار را مي‌كنيد، از موارد زير استفاده كنيد:

تكنيك ۴-۷-۸ را امتحان كنيد :

• به مدت چهار ثانيه از طريق بيني نفس عميق بكشيد.
• نفس خود را به مدت هفت ثانيه حبس كنيد.
• به مدت هشت ثانيه به آرامي از طريق دهان خود بازدم كنيد.

قبل از ورود به يك موقعيت اجتماعي، اين چرخه را چند بار تكرار كنيد. اين كار نه تنها تنش فيزيكي را كاهش مي‌دهد، بلكه حس كنترل را نيز ايجاد مي‌كند.

۲. با مواجهه تدريجي، از قدم‌هاي كوچك شروع كنيد

اجتناب از موقعيت‌هاي اجتماعي ممكن است احساس امنيت بيشتري ايجاد كند، اما به مرور زمان اضطراب را تشديد مي‌كند. در عوض، گام‌هاي كوچك و قابل مديريت به سمت تعامل برداريد:

• با لبخند زدن به كسي در حين پياده‌روي شروع كنيد.
• به تدريج به گفتن «سلام» به يك همكار يا همسايه برسيد.
• در نهايت، به سمت تعاملات بزرگتر، مانند شركت در يك گردهمايي كوچك، حركت كنيد.

اين پيروزي‌هاي كوچك را جشن بگيريد - آنها در ايجاد اعتماد به نفس و كاهش ترس ضروري هستند.

۳. الگوهاي فكري منفي را به چالش بكشيد

اضطراب اجتماعي اغلب شامل افكار منفي مانند «همه دارند مرا قضاوت مي‌كنند» يا «من خودم را شرمنده خواهم كرد» است. اينها تحريفات شناختي هستند - افكار غيرمنطقي كه اضطراب را تشديد مي‌كنند.

براي به چالش كشيدن آنها:

• افكار منفي خود را بنويسيد.
• با اظهارات مبتني بر شواهد با آنها مقابله كنيد. براي مثال:
  • به جاي اينكه بگوييد «همه دارند من را قضاوت مي‌كنند»، به خودتان يادآوري كنيد كه «بيشتر مردم روي خودشان تمركز دارند، نه من.»
  • «خودم را خجالت‌زده خواهم كرد» را با «اشتباه كردن اشكالي ندارد؛ همه اشتباه مي‌كنند» جايگزين كنيد.

تغيير اين افكار مي‌تواند به شما كمك كند تا ديدگاه متعادل‌تري داشته باشيد. من دريافته‌ام كه گاهي اوقات مي‌توانيم بدترين و بي‌انصاف‌ترين منتقد خودمان باشيم.

۴. از نقش‌آفريني براي ايجاد اعتماد به نفس استفاده كنيد

سناريوهاي اجتماعي رايج را با يك دوست مورد اعتماد يا حتي جلوي آينه تمرين كنيد. اين ممكن است شامل معرفي خودتان، صحبت‌هاي كوتاه يا خروج مودبانه از مكالمه باشد.

نقش بازي كردن به شما كمك مي‌كند تا احساس آمادگي كنيد و مي‌تواند ترس از ناشناخته‌ها را در مواقعي كه موقعيت‌هاي مشابه در زندگي واقعي پيش مي‌آيند، كاهش دهد.

۵. روي گوش دادن فعال تمركز كنيد

يكي از راه‌هاي كاهش فشار تعاملات اجتماعي، تغيير تمركز از خودتان به شخص ديگر است. گوش دادن فعال شامل موارد زير است:

• برقراري تماس چشمي.
• پرسيدن سوالات باز.
• نشان دادن علاقه واقعي به آنچه طرف مقابل مي‌گويد، شايد تكرار يا تأييد گفته‌هاي او.

با تمركز روي مكالمه، كمتر احساس خجالت مي‌كنيد و بيشتر ارتباط برقرار مي‌كنيد.

۶. مراقبت از خود را در برنامه‌ي روزانه‌تان بگنجانيد

مراقبت از سلامت كلي بدن به طور قابل توجهي بر سطح اضطراب تأثير مي‌گذارد:

• خواب : براي كاهش تحريك‌پذيري و استرس، ۷ تا ۹ ساعت خواب شبانه را هدف قرار دهيد.
• ورزش : فعاليت بدني باعث آزاد شدن اندورفين مي‌شود و خلق و خوي شما را بهبود مي‌بخشد.
• تمرين‌هاي ذهن‌آگاهي،
  ادامه مطلب
  امتیاز:

   
  بازدید:

واژينوپلاستي بدون جراحي با راديوفركانسي در لس آنجلس

درمان شناختي رفتاري يك درمان كوتاه مدت و هدفمند است كه بر پيوند بين افكار (شناخت) و اعمال (رفتار) ما تمركز دارد. اين درمان با هدف كمك به افراد در تغيير الگوهاي فكري كه باعث رفتارهاي ناسالم، غيرمولد يا ناتوان كننده مي‌شوند، طراحي شده است.

روان‌درمانگران اغلب از اين رويكرد براي افرادي كه از اضطراب، افسردگي، استرس يا فوبيا رنج مي‌برند استفاده مي‌كنند. همچنين اين رويكرد در بين افرادي كه به دنبال غلبه بر عادات و اعتيادهاي مضر مانند سيگار كشيدن، پرخوري يا قمار هستند، محبوب است.

در طول جلسات CBT، شما با درمانگر خود همكاري مي‌كنيد تا ياد بگيريد چگونه افكار يا باورهاي منفي مداوم را تشخيص دهيد و به طور مؤثرتري به آنها پاسخ دهيد. به عنوان مثال، اگر عادت داريد هر وقت اشتباهي مي‌كنيد، با خود فكر كنيد: «من در همه چيز افتضاح هستم»، CBT به گونه‌اي طراحي شده است كه به شما كمك كند متوجه اين فكر شويد، افكار جايگزين را شناسايي كنيد (مثلاً «اشتباهات من را وحشتناك نمي‌كنند؛ آنها مرا انسان مي‌كنند») و يك روش واقع‌بينانه‌تر براي مشاهده موقعيت انتخاب كنيد (مثلاً «اگرچه من اين اشتباه را مرتكب شدم، اما بسياري از كارها را به درستي انجام مي‌دهم و اكنون از اين خطا درس گرفته‌ام»). اعتقاد بر اين است كه ايجاد اين تغييرات مثبت در افكار شما منجر به تغيير مثبت در رفتار شما خواهد شد.

توجه داشته باشيد كه CBT يك جزء تكاليف دارد - پيگيري در طول جلسات انجام مي‌شود. 

 درمان روان‌پويشي

درمان روان‌پويشي بر اين نكته تأكيد دارد كه چگونه وقايع و روابط خاص زندگي، چه در گذشته و چه در حال، بر احساسات، روابط و انتخاب‌هاي فعلي شما تأثير مي‌گذارند. هدف آن كمك به شما در پذيرش و درك احساسات منفي و عواطف سركوب‌شده است تا بتوانيد تعارضات رواني دروني خود را حل كنيد و تجربيات زندگي، عزت نفس و روابط خود را بهبود بخشيد. اين رويكرد، درماني محبوب براي افرادي است كه افسرده هستند.

يك درمانگر روان‌پويشي شما را تشويق مي‌كند تا آشكارا در مورد طيف وسيعي از مسائل صحبت كنيد تا به شما در كشف خاطرات، تجربيات يا روياهاي مختلفي كه به شكل‌گيري زندگي شما كمك كرده‌اند، كمك كند. به طور خاص، شما دلايلي را كه چرا در گذشته تصميمات يا اقدامات نامطلوب خاصي را اتخاذ كرده‌ايد، بررسي خواهيد كرد تا به شما در جلوگيري از انتخاب‌هاي نامطلوب مشابه در آينده كمك كند. همچنين مي‌توانيد از اين درك جديد از خود براي حل موقعيت‌هاي مشكل‌ساز فعلي و تقويت روابط استفاده كنيد.

روان‌درماني پويشي گاهي اوقات مي‌تواند يك درمان كوتاه‌مدت مؤثر باشد، اما اغلب يك سال يا بيشتر طول مي‌كشد تا به مزاياي پايدار دست يابد.

هنگام جستجوي حمايت از سلامت روان، يكي از رايج‌ترين سوالات اين است كه آيا بايد با روانپزشك مشورت كرد يا با درمانگر. اين تصميم حياتي مي‌تواند به طور قابل توجهي بر روند درمان و نتايج آن تأثير بگذارد. 

درك نقش‌هاي متمايز روانپزشكان و درمانگران براي دريافت مراقبت‌هاي مناسب براي نيازهاي خاص شما ضروري است. 

در مركز پزشكي رفتاري واشنگتن، ما مرتباً بيماران را در فرآيند انتخاب بين روانپزشك و درمانگر راهنمايي مي‌كنيم و اطمينان حاصل مي‌كنيم كه آنها درمان هدفمندي را براي مشكلات سلامت روان خود دريافت مي‌كنند. 

اين راهنماي جامع به شما كمك مي‌كند تا تفاوت‌هاي كليدي بين اين متخصصان سلامت روان را درك كنيد و تعيين كنيد كدام متخصص به بهترين وجه با نيازهاي شما مطابقت دارد.

نكات كليدي:

1. نقش‌ها و تمركز : روانپزشكان پزشكاني هستند كه داروها را تجويز مي‌كنند و بيماري‌هاي شديد سلامت روان را درمان مي‌كنند. درمانگران براي مقابله با چالش‌هاي عاطفي و عوامل استرس‌زاي زندگي، گفتاردرماني ارائه مي‌دهند.
2. چه زماني به روانپزشك مراجعه كنيم : براي علائم شديد مانند افسردگي مداوم، اختلال دوقطبي، اسكيزوفرني يا زماني كه نياز به مديريت دارويي است، روانپزشك را انتخاب كنيد.
3. چه زماني به درمانگر مراجعه كنيم : درمانگران براي گذارهاي زندگي، مشكلات رابطه‌اي، سوگ و اضطراب يا افسردگي خفيف تا متوسط ​​ايده‌آل هستند.
4. مراقبت تركيبي : جامع‌ترين درمان اغلب شامل استفاده از يك روانپزشك براي دارو و يك درمانگر براي حمايت عاطفي است.
5. هزينه و دسترسي : بيمه معمولاً هر دو سرويس را پوشش مي‌دهد، هرچند هزينه‌ها متفاوت است. Telehealth يك گزينه مراقبتي راحت و مؤثر ارائه مي‌دهد.

درك تفاوت‌ها: نقش‌هاي روانپزشك در مقابل درمانگر

تمايز اساسي بين روانپزشكان و درمانگران در رويكرد آنها به درمان سلامت روان نهفته است. روانپزشكان پزشكاني هستند كه در زمينه بيماري‌هاي رواني تخصص دارند و بر جنبه‌هاي بيولوژيكي و عصبي سلامت روان تمركز دارند. 

آنها صلاحيت تجويز دارو را دارند و اغلب با اختلالات پيچيده سلامت روان كه نياز به مداخله پزشكي دارند، كار مي‌كنند.

از سوي ديگر، درمانگران، متخصصان سلامت روان هستند كه از طريق تكنيك‌هاي مختلف درماني، مشاوره و پشتيباني روانشناختي ارائه مي‌دهند. 

آنها از گفتاردرماني و مداخلات رفتاري براي كمك به مراجعين در پردازش احساسات، توسعه استراتژي‌هاي مقابله و كنار آمدن با چالش‌هاي زندگي استفاده مي‌كنند.

رابطه‌ي مشاركتي بين اين متخصصان اغلب جامع‌ترين مراقبت را براي بيماران فراهم مي‌كند. در حالي كه يك روانپزشك ممكن است بر مديريت علائم از طريق دارو تمركز كند، يك درمانگر به تدوين استراتژي‌هاي بلندمدت براي رفاه عاطفي و رشد شخصي كمك مي‌كند.

مقايسه صلاحيت‌هاي روانپزشك در مقابل درمانگر

مسيرهاي آموزشي روانپزشكان و درمانگران به طور قابل توجهي متفاوت است كه نشان دهنده نقش‌هاي متمايز آنها در مراقبت‌هاي سلامت روان است. روانپزشكان آموزش پزشكي گسترده‌اي را پشت سر مي‌گذارند و موارد زير را تكميل مي‌كنند:

• مدرك پزشكي چهار ساله (MD يا DO)
• يك برنامه چهار ساله رزيدنتي روانپزشكي
• آموزش تخصصي اضافي براي حوزه‌هاي خاص مانند روانپزشكي كودك يا پزشكي اعتياد
• الزامات صدور مجوز و گواهينامه هيئت مديره ايالتي

الزامات آموزشي درمانگران بر اساس نقش خاص و رويكرد درماني آنها متفاوت است. مدارك تحصيلي رايج عبارتند از:

• مدرك كارشناسي ارشد يا دكترا در رشته‌هاي روانشناسي، مشاوره يا مددكاري اجتماعي
• تجربه باليني تحت نظارت
• مجوز دولتي در زمينه خاص خود
• آموزش مداوم در تكنيك‌هاي درماني تخصصي

انتخاب: روانپزشك در مقابل درمانگر براي نيازهاي شما

انتخاب بين روانپزشك و درمانگر تا حد زيادي به نيازهاي خاص سلامت روان شما بستگي دارد. درك اينكه كدام متخصص با علائم و اهداف شما همسو است، براي درمان مؤثر بسيار مهم است.

چه زماني بايد به روانپزشك مراجعه كرد؟

چندين شاخص كليدي نشان مي‌دهد كه مراقبت‌هاي روانپزشكي ممكن است مسير درستي باشد. روانپزشكان به ويژه براي كساني مناسب هستند كه علائم شديد سلامت روان را تجربه مي‌كنند كه به طور قابل توجهي بر عملكرد روزانه تأثير مي‌گذارد. 

اين شامل افسردگي مداوم كه در كار و روابط اختلال ايجاد مي‌كند، اضطراب شديد با تظاهرات جسمي مانند حملات پانيك يا اختلال دوقطبي با نوسانات شديد خلقي مي‌شود. 

كساني كه با علائم اسكيزوفرني، مانند توهم يا تفكر آشفته، دست و پنجه نرم مي‌كنند، بايد به دنبال مراقبت‌هاي روانپزشكي نيز باشند، همانطور كه افراد مبتلا به اختلال وسواس فكري-عملي شديد يا ADHD كه نياز به مديريت دارويي دارند نيز بايد به دنبال مراقبت‌هاي روانپزشكي باشند.

سابقه درمان

سابقه درمان شما نيز نقش مهمي در اين تصميم دارد. اگر درمان‌هاي قبلي تسكين كافي را فراهم نكرده‌اند، يا اگر سابقه خانوادگي بيماري‌هاي رواني داريد كه به دارو خوب پاسخ داده‌اند، ممكن است روانپزشك انتخاب بهتري باشد. 

همين امر در صورتي كه داروهاي فعلي شما نياز به تنظيم داشته باشند يا به طور مؤثر عمل نكنند يا اگر چندين بيماري رواني داريد كه نياز به مديريت پيچيده داروها دارند، صدق مي‌كند. 

كساني كه سابقه بستري شدن در بيمارستان‌هاي روانپزشكي را دارند يا براي مدارك مربوط به معلوليت به مجوز پزشكي نياز دارند، بايد مراقبت‌هاي روانپزشكي را در اولويت قرار دهند.

چه زماني درمان مي‌تواند انتخاب بهتري باشد؟

درمانگران در كمك به افراد براي گذر از تغييرات زندگي و چالش‌هاي عاطفي بسيار عالي هستند. آنها به ويژه براي كساني كه با تحولات اساسي در زندگي، مانند تغيير شغل، نقل مكان يا بازنشستگي مواجه هستند، مؤثر هستند. 

مشكلات روابط، از جمله مشكلات زناشويي يا اختلافات خانوادگي، نيز براي مداخله درماني مناسب هستند. درمانگران حمايت ارزشمندي را براي كساني كه با غم و اندوه از دست دادن عزيزان خود دست و پنجه نرم مي‌كنند، استرس ناشي از كار را مديريت مي‌كنند ، مسائل هويتي را بررسي مي‌كنند يا با چالش‌هاي فرزندپروري روبرو هستند، ارائه مي‌دهند.

اهداف و نتايج در درمان

درمانگران به مراجعين كمك مي‌كنند تا براي رسيدن به اهداف خاصي تلاش كنند. اين اهداف مي‌تواند شامل توسعه مهارت‌هاي ارتباطي بهتر، پردازش آسيب‌هاي گذشته، ايجاد عزت نفس يا مديريت مؤثر خشم باشد. 

آنها مي‌توانند به شما در بهبود مهارت‌هاي تصميم‌گيري، شكستن الگوهاي ناسالم و حل مسائل مربوط به هويت فرهنگي يا اجتماعي كمك كنند. براي كساني كه با اضطراب يا افسردگي خفيف تا متوسط ​​​​سر و كار دارند، درمان اغلب ابزارها و راهكارهاي لازم براي تنظيم بهتر احساسات را فراهم مي‌كند.

مزاياي مراقبت تركيبي

اغلب، يك رويكرد تركيبي بهترين نتيجه را مي‌دهد. بسياري از افراد از مراجعه به هر دو متخصص سود مي‌برند، به خصوص هنگام مواجهه با افسردگي مقاوم به درمان، بهبودي از تروما، اختلالات خوردن يا اختلالات مصرف مواد. 

اين رويكرد يكپارچه، هم مديريت علائم را از طريق دارو و هم پردازش عميق‌تر عاطفي را از طريق درمان امكان‌پذير مي‌سازد.

علائم هشدار دهنده براي مراقبت هاي روانپزشكي فوري

علائم هشدار دهنده خاصي وجود دارد كه نشان دهنده نياز به مراقبت فوري روانپزشكي است. 

اين موارد شامل افكار خودآزاري يا خودكشي، ناتواني در مراقبت از خود، تغييرات شديد در خواب يا اشتها، از دست دادن ارتباط با واقعيت، رفتار خطرناك يا تغييرات ناگهاني و شديد خلق و خو مي‌شود. در اين شرايط، مراجعه به روانپزشك بايد در اولويت قرار گيرد.

به ياد داشته باشيد كه انتخاب شما دائمي نيست. بسياري از افراد با يك متخصص شروع مي‌كنند و بعداً بر اساس نيازهاي در حال تحول خود، متخصص ديگري را اضافه يا به آن تغيير مي‌دهند. 

ارزيابي‌هاي منظم پيشرفت و ارتباط آزاد با ارائه‌دهنده(گان) سلامت روان شما به شما كمك مي‌كند تا مطمئن شويد كه موثرترين مراقبت را براي وضعيت خود دريافت مي‌كنيد. هدف، يافتن تركيب مناسبي از حمايت‌ها براي كمك به شما در دستيابي و حفظ سلامت روان مطلوب است.

دستگاه‌هاي ليزر

گروه اول شامل دستگاه‌هاي ليزر مانند MonaLisa Touch و Alma Lasers FemiLift است . اين دستگاه‌ها، دستگاه‌هاي ليزر دي‌اكسيد كربن (CO2) كسري هستند كه از نظر فناوري مشابه ليزرهاي Fraxel براي كاربردهاي پوست صورت و بدن مي‌باشند. از يك اپليكاتور براي تطبيق با كاربرد در واژن براي تراشيدن پوشش ديواره واژن استفاده مي‌شود. ايده، درست مانند درمان پوست، تراشيدن نقاطي از بافت‌هاي پوشش اپيتليال براي تحريك رشد بافت جديد در نواحي تراشيده شده است. اين عمل باعث ضخيم شدن پوست و در اين مورد، پوشش مخاط واژن مي‌شود. انديكاسيون اصلي براي چنين تراشيدني، ضخيم كردن پوشش واژن براي بيماراني است كه يائسه شده و اپيتليوم واژن آنها نازك شده است، اما به دليل سابقه سرطان سينه نمي‌توانند از جايگزين استروژن استفاده كنند. ادعا اين است كه تراشيدن مي‌تواند پوشش واژن را ضخيم كند و بنابراين حالت روانكاري و راحتي قبل از يائسگي را بازيابي كند.

در عمل، ضخيم شدن مخاط واژن مي‌تواند باعث روان شدن و كاهش سوزش، به خصوص در فعاليت‌هاي جنسي، شود. با اين حال، همين اثر را مي‌توان با استفاده از مقدار كمي كرم واژينال استروژن، مانند كرم واژينال پرمارين يا استراس، كه چندين بار در هفته در نواحي واژن و ولو ماساژ داده مي‌شود، به دست آورد. دوز استروژن كم است و بيشتر در ناحيه واژن با حداقل جذب سيستميك توزيع مي‌شود. البته، كرم واژينال بسيار ارزان‌تر است و مي‌توان آن را در درازمدت براي حفظ اثر اصلاحي استفاده كرد.

از آنجايي كه عملكرد ليزر بسيار سطحي است و فقط به پوشش سطحي واژن محدود مي‌شود، بايد تأثير بسيار كمي در تنگ كردن كانال يا دهانه واژن داشته باشد، اگر تأثيري داشته باشد، بسيار كم است. اگرچه درمان با ليزر ممكن است پوشش مخاطي ديواره واژن را "جوانسازي" كند، اما از نظر تأثير با روش جوان‌سازي واژن متفاوت است، كه در آن عضلات و فاسياي ديواره واژن به صورت فيزيكي سفت مي‌شوند تا اندازه داخلي واژن بهينه شود تا عملكرد جنسي افزايش يابد و دهانه واژن و بخشي از لابيا بازسازي شوند تا از نظر ظاهري، جلوه‌اي جوان و زيبا ايجاد شود. عكس‌هاي زير نتيجه زيبايي يكي از بيماران ما را كه جوان‌سازي واژن انجام داده است، نشان مي‌دهد. اين كار فقط با استفاده از داروي بي‌حسي موضعي و به روشي كم تهاجمي در مجموعه روش‌هاي مطب ما انجام مي‌شود.

دستگاه‌هاي حرارتي فركانس راديويي

دستگاه‌هاي حرارتي راديوفركانسي (RF)، مانند Thermi VA ، از راديوفركانسي - جريان الكتريكي - براي گرم كردن بافت استفاده مي‌كنند تا بافت به دليل اثر حرارتي بر كلاژن و ساير مولكول‌هاي ماتريكس بافت، منقبض شود. اين فناوري، امتداد فناوري RF است كه براي سفت كردن پوست صورت و بدن، با دستگاه‌هايي مانند Thermage، استفاده مي‌شود. ميزان گرمايش با يك سيستم ترموستات كنترل مي‌شود تا دماي مطلوب بافتي كه بايد گرم شود، حفظ شود. اثر گرمايش، اگرچه عميق‌تر از ليزر CO2 است، اما هنوز ماهيت سطحي دارد. اين دستگاه مي‌تواند بافت پوشش واژن و بافت زيرين آن را گرم كند، اما به احتمال زياد لايه عضلاني عميق‌تر را گرم نمي‌كند، جايي كه بيشتر نقص‌هاي بافتي با شل شدن واژن و دهانه واژن ثانويه به زايمان طبيعي رخ مي‌دهد. نقص عضله واژن و فاسياي عميق معمولاً نياز به سفت شدن با استفاده از بخيه دارد، اغلب در يك روش با حداقل تهاجم.

سه تفاوت عمده بين جوانسازي واژن و درمان جوانسازي واژن با روش گرمايش RF وجود دارد. اولاً، روش استاندارد جوانسازي واژن، گروه‌هاي عضلاني و فاسياي عميق اطراف كانال واژن را سفت مي‌كند تا اندازه كانال واژن را كاهش داده و بهينه كند تا عملكرد جنسي بهبود يابد. نقص‌هاي عضله و فاسياي عميق معمولاً در اثر زايمان طبيعي ايجاد مي‌شوند و اين نقص‌ها معمولاً نياز به بخيه زدن دارند. دستيابي به چنين اصلاحي با گرم كردن ساده پوشش مخاطي واژن و برخي از بافت‌هاي زيرين سطحي غيرممكن است. اين مفهوم را مي‌توان با در نظر گرفتن وضعيت مشابهي مانند ابدومينوپلاستي - تامي تاك - در مقابل درمان RF ديواره شكم، بيشتر درك كرد. در حالي كه درمان RF مطمئناً مي‌تواند شلي پوست روي فاسيا و عضله شكم را اصلاح كند، مطمئناً نمي‌تواند ديواره شل شكم ناشي از نقص عضله و فاسيا را اصلاح كند. شكم همچنان به بيرون زدگي ادامه مي‌دهد مگر اينكه با ابدومينوپلاستي به ساختارهاي فاسيا و عضله رسيدگي شود.

ثانياً، اگرچه ممكن است پس از درمان با RF، هم زن و هم شريك جنسي او در فعاليت‌هاي جنسي بهبود نسبي را مشاهده كنند، اما دوام چنين بهبودي مي‌تواند نگران‌كننده باشد. بدون سفت شدن لايه‌هاي عميق فاسيا و عضلات زيرين، بافت سطحي مي‌تواند با گذشت زمان و فعاليت‌ها كشيده شود. به عنوان مثال، حتي با درمان RF براي پوست صورت و بدن، اثر سفت شدن حداكثر تنها دو سال به دليل خنثي كردن اثر جاذبه و فعاليت‌ها دوام خواهد داشت. درمان واژن با RF براي جوانسازي نيز در معرض همان نيروهاي متقابل قرار مي‌گيرد و باعث مي‌شود كه بهبود فقط يك اثر موقت باشد.

سوم، براي ايجاد جلوه زيبايي و جواني مطلوب با تنگ كردن شكاف دهانه واژن كه اغلب به دليل زايمان و پيري ديده مي‌شود، بافت‌هاي اضافي در پرينه و قسمت پاييني لابيا ماژور بايد كاهش يافته و بافت و عضلات پاره شده بازسازي شوند. اين كار تنها با استفاده از جراحي برداشتن و بخيه زدن، حتي اگر از طريق روش‌هاي كم‌تهاجمي انجام شود، امكان‌پذير است.

در ادامه عكس‌هاي بيشتري از بيماران ما با بهبود آشكار پس از عمل جوانسازي واژن آمده است كه بعيد است با هيچ دستگاه انرژي‌زايي قابل دستيابي باشد:

تصميم‌گيري بين درمان فردي در مقابل زوج‌درماني مي‌تواند مانند ايستادن بر سر يك دوراهي باشد. انتخاب بين درمان انفرادي يا مشترك صرفاً انتخاب يك گزينه نيست؛ بلكه شامل بررسي آنچه هر سفر ارائه مي‌دهد و تطبيق آن با نيازهاي شخصي يا رابطه‌اي شما است. اين مقاله با بررسي پيچيدگي‌هاي مشاوره انفرادي در مقابل مشاوره دو نفره، مزاياي متمايز و موقعيت‌هاي مناسب آنها را روشن مي‌كند و به تشخيص اينكه كدام يك ممكن است با نيازهاي شما يا رابطه‌تان مطابقت بيشتري داشته باشد، كمك مي‌كند.

با كاوش در اعماق رشد و آگاهي شخصي، لحظاتي را كشف خواهيد كرد كه جلسات درماني انفرادي ممكن است براي شما بيشترين مزيت را داشته باشند. به طور مشابه، بررسي خواهيم كرد كه چگونه مشاوره زوجين مي‌تواند به زوجين كمك كند تا بهتر ارتباط برقرار كنند، اختلافات را حل كنند و پيوند خود را تقويت كنند. چه در مواجهه با چالش‌هاي شخصي و چه در كنار هم قرار گرفتن در پويايي روابط، دانستن اينكه كدام نوع درمان را دنبال كنيد بسيار مهم است.

در پايان اين مطلب، شما ايده واضح‌تري از انتخاب روش درماني مناسب براي خودتان يا به عنوان عضوي از يك زوج خواهيد داشت - و با دانش لازم، گام بعدي را با اطمينان برخواهيد داشت.

درك اصول درمان فردي

نقش يك درمانگر فردي

يك درمانگر فردي با عبور از موانع شخصي، تركيبي متناسب از راهنمايي و دانش را ارائه مي‌دهد. اين متخصص از نزديك با مراجعين همكاري مي‌كند تا مسائل اساسي كه بر سلامت روان و روابط بين فردي آنها تأثير مي‌گذارد را كشف كند. با تمركز بر حريم خصوصي و استقلال، درمانگران جلسات را متناسب با نيازهاي خاص هر فرد تنظيم مي‌كنند.

درمانگران در پرورش خودشناسي و پيشرفت، هدايت افراد به درك فرآيندهاي ذهني، احساسات و اعمال خود، نقش محوري دارند. آنها از تكنيك‌هاي مختلفي براي تشويق بهبودي از آسيب‌هاي گذشته استفاده مي‌كنند و در عين حال از مراجعين در ايجاد مكانيسم‌هاي مقابله‌اي سالم‌تر براي عوامل استرس‌زاي آينده حمايت مي‌كنند.

مزاياي شركت در درمان فردي

درمان فردي مزاياي بي‌شماري فراتر از پرداختن به نگراني‌ها يا علائم فوري ارائه مي‌دهد. اين روش براي كساني كه به دنبال درك عميق‌تري از چگونگي تأثير تاريخچه شخصي خود بر پويايي روابط فعلي و انتخاب‌هاي زندگي هستند، بسيار مهم است.

اين نوع درمان به تغيير الگوي تمايلات مردم‌پسند، بهبود مهارت‌هاي ارتباطي، شفاف‌سازي در مورد خواسته‌هاي فرد در مقابل انتظارات اجتماعي، افزايش صميميت در روابط خارج از اتاق‌هاي درمان - چه روابط عاشقانه و چه پيوندهاي خانوادگي - كمك مي‌كند و در نهايت به تصميم‌گيري توانمند در تمام جنبه‌هاي زندگي منجر مي‌شود.

تمركز روي خود در نگاه اول مي‌تواند سفري دلهره‌آور به نظر برسد، اما مطمئن باشيد كه تنها نيستيد؛ هميشه كمك در دسترس است، چه از طريق جلسات حضوري و چه از طريق مشاوره تلفني كه با توجه به سبك زندگي پرمشغله امروزي، بسياري آن را راحت مي‌دانند. جستجوي يك درمانگر فردي كه با اهداف شما همسو باشد، كليدي است - شما به كسي نياز داريد كه به اندازه كافي باتجربه و در عين حال همدل باشد تا واقعاً درك كند كه شما از كجا آمده‌ايد، بدون قضاوت، بلكه با كنجكاوي واقعي، به طور مؤثر به شما در مسير رشدتان كمك كند.

بررسي پويايي‌هاي زوج‌درماني

وقتي صحبت از حل گره‌هاي يك رابطه مي‌شود، زوج‌درماني به عنوان يك عنصر انساني ضروري خودنمايي مي‌كند. اين فقط مربوط به ابراز نارضايتي‌ها نيست؛ بلكه مربوط به تقويت بحث و حل اختلاف در زمان واقعي به روشي است كه طرفين را به هم نزديك‌تر مي‌كند.

بهبود رضايت از رابطه از طريق درمان

زوج‌درمانگران در نقش محوري خود، تعارضات پنهان بين زوجين را آشكار و روشن مي‌كنند و راه را براي درك و حل واقعي هموار مي‌كنند. زيبايي زوج‌درماني در رويكرد راه‌حل‌محور آن نهفته است كه ابزارهايي را براي بهبود پويايي‌هاي مشاركت ارائه مي‌دهد. اين تكنيك بارها و بارها ارزش خود را نشان داده است، زيرا بسياري از زوج‌ها هنر مقابله مثبت‌تر با اختلافات خود را آموخته‌اند.

زوج درماني فراتر از پرداختن به مسائل فوري است و به ريشه‌هاي چگونگي تعامل زوجين با يكديگر در تمام سطوح مي‌پردازد. به عنوان مثال، تكنيك‌هاي آموخته شده در طول جلسات مي‌تواند به تغيير الگوي تمايلات خوشايند افراد يا بهبود صميميت از طريق درك بهتر نيازهاي يكديگر كمك كند.

هدف هميشه روشن است: افزايش رضايت كلي از رابطه. اما اين به معناي پنهان كردن مسائل نيست؛ بلكه شامل پرداختن مستقيم به آنهاست، اما با همدلي و احترام در اولويت. چه حل تعارض باشد و چه صرفاً يافتن راه‌هايي براي ارتباط عميق‌تر با وجود برنامه‌هاي شلوغ، مشاوره زوجين آن فضاي بسيار مورد نياز براي رشد با هم - و به صورت جداگانه - را فراهم مي‌كند.

اگر در رابطه عاشقانه‌تان اين حس را داريد كه هر دو به زبان‌هاي مختلفي صحبت مي‌كنيد و مترجمي در كار نيست، به زوج‌درماني فكر كنيد. با راهنمايي‌هاي حرفه‌اي كه به‌طور خاص متناسب با پويايي منحصربه‌فرد شما تنظيم شده است،

بنابراين، غرق شدن در اين فعاليت‌ها ممكن است جرقه‌اي را كه شما را به هم رساند، به شما يادآوري كند. يا حداقل، مي‌تواند به شما ياد دهد كه چگونه بدون تبديل آشپزخانه به ميدان جنگ، بر سر اينكه چه كسي ماشين ظرفشويي را به درستي پر مي‌كند، بحث كنيد.